Weekenden

23 februari 2011

Voordat het dagelijkse leven mij weer volkomen in beslag genomen heeft wil ik beschrijven  wat het mannenweekend in Nunspeet mij persoonlijk gedaan heeft. Ik ben er nog dagelijks mee bezig en het geeft mij een heel goed gevoel hieraan terug te denken.

Het begon meteen al goed met de warme ontvangst letterlijk (de openhaard brandde lekker) en figuurlijk met de warme welkomstwoorden. Hierna de originele kennismaking met de andere deelnemers waardoor ik me wat meer op mijn gemak begon te voelen.

Door wat er daarna allemaal gebeurde kwam ik heel intens diep bij mij zelf. Soms werd ik heftig heen en weer geslingerd (figuurlijk) om daarna ook weer een innerlijke rust te vinden. Wat deed het me goed om met 15 mannen samen te zijn die in hetzelfde schuitje zitten of hebben gezeten. Hoewel ik natuurlijk beter weet had ik altijd het gevoel dat ik een van de weinigen was die dit overkomen was. Dat zie ik nu heel anders en dat heeft de groep met mij bereikt!

Op een gegeven moment werd de vraag gesteld of je trots bent op je homo of bi zijn, een vraag die me heel erg bezig heeft gehouden. Toen antwoordde ik: “NEE, ik voel me er erg ongelukkig door en heb er heel veel verdriet van.” (Veel verdriet bemerkte ik ook bij de anderen.)  Enkele dagen na het weekend toen ik ’s morgens wakker werd ging die vraag weer door m’n hoofd en ineens dacht ik: “ Ik mag er wel trots op zijn dat ik homo ben!” en ik besefte dat ik het nu echt aanvaarden kan! Ik kon nooit van mezelf houden en denk het nu wel te kunnen! (Als je niet van jezelf houdt dan kun je ook niet van anderen houden!). Veel tijd in mijn leven heb ik beleefd alsof ik een grijze sluier over m’n hoofd had, waardoor ik alles wel kon zien en meemaken, maar met weinig glans en echte blijheid. Ik ben nogal pessimistisch van aard en wat zwaar op de hand waar mijn homo-zijn zeker ook debet aan is. Ik hoop dat alles nu beter zal gaan nu ik het aanvaarden kan.

Ik kan er nu zelfs vrede mee hebben dat ik het 35 jaar verborgen heb moeten (willen) houden en een dubbel leven moest leiden, want hierdoor heb ik mijn vrouw en de kinderen veel verdriet bespaart. Toen ik in 2009 uit de kast ben gekomen hebben zij het geweldig opgenomen en zij hopen dat ik nu echt gelukkig kan worden. Zelf hoop ik dat natuurlijk ook maar dan vooral met mijn vrouw samen.

Sinds dit weekend ben ik nog niet somber of down geweest en geniet van het leven dat nu veel kleurrijker geworden is. Ik zag deze week onze kleinzoon en merkte dat ik nog nooit zo intens van hem genoten heb. Ik bruis van energie en heb mij in tijden niet zo blij en gelukkig gevoeld.

Ik kijk dan ook met heel dankbare gevoelens terug op dit weekend dat mede zo’n geweldig succes is geworden door de inzet van ons allen! Mijn dank is groot!

En mocht er een terugval komen dan neem ik het verslag en dit bericht erbij en roep dan heel hard tegen mijzelf:

“  Y E S   I   CAN   !  “