Weekenden

Homoweekend 23-25 maart 2012

Vol spanning en niet weten wat te verwachten kom ik vrijdag 23 maart jl. aan bij de Duiventil te Nunspeet. Jemig! Wat ga ik hier doen? Gá ik het wel doen? Er staat een lange man te roken voor de deur. Gelukkig, tenminste één mederoker. Eénmaal binnen zijn 7 van de in totaal 8 mannen al aanwezig. Plus drie begeleiders.

Zij zijn dus homomannen, net als ik. Zij hebben allemaal dus een vrouw, net als ik. En vast en zeker zijn er ook die kinderen hebben, net als ik. Oei, dit komt wel dichtbij. Ga ik dit aan?
Of valt er nu juist iets van me af? Niet hoeven denken "is dit er één?", geen zorgen over "zouden ze het aan me zien?" Ze zien er eigenlijk best relaxt uit, dus dan is het vast oké dat ook ik hier ben.

Nu de laatste man gearriveerd is, kunnen we aan de slag. Ik doe dit rustig aan, bedenk ik. Ik laat het rustig over me heen komen. Er zijn vragen over onze "situatie", je kunt ja zeggen of nee. Goh, iedereen doet mee. Iedereen brengt vragen in. Directe vragen. Ik voel dat niet-antwoorden geen optie is. Dus ik stap naar voren en zeg ja, of blijf staan en zeg nee.
Man, wat voelt dit goed. Iedereen hier "is er één", het zien of niet zien valt weg.

Ik krijg meteen al een beetje zicht op wat voor mannen dit zijn: de rustige, de grapjas, de vlotte babbelaar, de verwarde, de gesettelde, de gespannene, de droogkloot......, je hebt ze dus in alle soorten en maten! Dit gaat wat worden, ik voel iets omslaan en besluit te blijven. Hier ga ik iets halen!

Op de zaterdag wordt duidelijk dát hier iets te halen valt: herkenbare verhalen, me gesteund voelen en begrepen. Waar wáren jullie al die tijd? Al die tijd, waarin ik eerst ontkennend, later 'misschien' en in de toekomst wellicht ooit m'n homo-kant zou gaan omarmen? Zou dat kunnen? Ik zoek al tijdenlang naar mannen-zoals-ik. Wat ik tegenkom, zijn mannen die getrouwd waren gewéést, of mannen die stiekem achter de mannen aanzitten omdat hun vrouw "het nooit zal begrijpen". Maar nooit mannen die volop aan het dealen zijn tussen henzelf, hun vrouw, hun kinderen, hun familie's. En hier zijn er zomaar acht bij elkaar!

Wat volgde was een open en intieme sfeer, met lachen (veel), huilen (veel), herkenning (veel), nuttige informatie (veel). Dit is goed! Ik ben hier aan toe.

Maar het is ook zwaar. De verhalen over onbegrip, ontkenning, verdriet, schuldgevoel, verraad, vrees voor de toekomst zijn legio. Het konden mijn verhalen zijn. Ineens wordt het me kraakhelder: de (met vrouw) getrouwde homoman is een aparte categorie in het spectrum hetero-bi-homo-trans-travo. Met geen van deze categorieën te vergelijken. Wat goed om dan juist elkáár op te zoeken hier.

De zondag verloopt iets lichtvoetiger. De zwaarte is er af en ik voel me ook echt lichter. Mij wordt gevraagd of ik iets achter wil laten hier in Nunspeet. Ik ben blij met die vraag. Want hoewel ik zowat alles van dit weekend mee naar huis wil nemen, laat ik mijn twijfel hier in de Duiventil achter. Wat een opluchting geeft dat. Dertig jaar wikken en wegen, dertig jaar vol energie mezelf (deels) ontkennen, dertig jaar "niet goed genoeg", ik laat het met plezier achter in de Duiventil.

Beste medemannen en begeleiders: dank dat jullie me wilden helpen m'n last af te gooien. Ik voel me sterk, ik voel me compleet. Ik mag er zijn en dat zullen ze weten!

Sietse