Weekenden

Mannenweekend 2012

“Zeilen kun je op de wind van vandaag en morgen”

Daar zit ik op die boot.

Ga ik links of ga ik rechts.

De rivier slingert en heeft veel zijrivieren.

Ik heb al lang op die rivier gevaren.

Het voelt veilig met mijn eigen gezin.

Maar is dit wat ik wil, of moet ik toch die andere kant bekijken.

Voorzichtig neem ik de andere rivier, maar met nog steeds die vertrouwde rivier in mijn blik.

De rivier wordt steeds onstuimiger.

Wat wil ik, kan ik de boot nog wel houden.

Het is een worsteling.

Had ik toch beter die andere rivier kunnen nemen.

Gelukkig staan er goede stuurlui aan de wal.

Ze laveren me er door heen.

Ze helpen me keuzes maken.

Kom ik ooit in rustiger water.

Tenslotte wordt het me duidelijk.

Ik wil zeilen op de wind van vandaag en morgen.

Ik heb gekozen, en ik merk dat ik de boot onder controle krijg.

Ik zie de ‘Duiventil’ in Nunspeet.

Ik ontmoet andere zeilers, ieder met zijn eigen rivier en stroming.

We wisselen ervaringen uit.

De één nog maar aan het begin van het woeste water de ander er midden in en sommige hebben het woeste water achter zich gelaten.

We vragen om hulp, begrip en erkenning.

Daar hoort gelach bij, stoer als ze allemaal zijn, maar soms ook gebroken.

8 mannen onder elkaar die blind van vertrouwen hun emoties laten zien.

Er wordt veel gehuild. Ruwe bolster blanke pit.

Vooruit kijken is moeilijk. Beslissingen nemen is moeilijk.

Waarom zitten we in deze shit vragen ze zich af.

Toch is vooruit kijken de enige manier. Het verleden kan je niet veranderen.

De toekomst daar moet je iets mee doen.

We stellen ons voor hoe ons eiland er uit zal zien.

Dit is voor een ieder anders. Voor de één met een afgrond, voor de ander een zonovergoten eiland met degenen die hem lief zijn.

We hebben allemaal iets bij ons dat met onze situatie te maken heeft.

De één een ring, de ander een gedicht of muziek. Iets wat het verleden en heden met elkaar verbind.

Tegen de avond is het goed te ontspannen.

Vaak met een hoop gelach, waarbij je toch weer iets van jezelf  bloot geeft.

De tocht moet verder.

Sommige laten wat achter, andere nemen alles mee in onze rugzak.

Een ieder zijn eigen wijsheid, want we hebben geleerd.

We zeilen verder, sommige elkaar niet uit het oog verliezend, omdat ze elkaar gevonden hebben om samen verder te gaan op hun rivier.

Wanneer ik naar huis “vaar” kom ik weer in de echte wereld.

Ik bedenk dan dat ik in 2 werelden leef, maar ik weet dat die werelden samen komen, daar ga ik hard aan werken.

Ik zie de vertrouwde boot met mijn gezin weer en verlies die niet meer uit het oog.

We hebben elkaar nodig want ook zij zitten nog steeds in wild vaarwater.

En stroomversnellingen zullen er blijven komen.

En hoewel de rivieren af en toe van elkaar wijken, komen ze steeds weer dicht bij elkaar.

Ik weet dat eens de rivieren weer bij elkaar komen, zodat ze ons samen naar een prachtig meer leiden met dat zonnige eiland, waarbij we zullen genieten van de innerlijke rust.

Mannen ik mis jullie, maar gelukkig weten we elkaar te vinden en het is goed te horen dat een ieder op zijn eigen manier en tempo verder vaart.

H.