Weekenden

De werkkast

Een weekeindje Orpheus voor de hetero’s. Sinds kort ben ik vrijwilliger bij Orpheus onder andere voor de open avonden .In mijn mediation praktijk had ik Orpheus stellen gezien wat bij het uit elkaar gaan niet de schoonheidsprijs verdienden. Door mijn eigen ervaring dacht ik ,dit kan toch anders. Ik besloot mij aan te bieden als vrijwilliger bij Orpheus.

Anne en Rommy ( vrijwilligers Orpheus) leek het een goed idee dat ik ook een weekeinde met de hetero’s mee ging om eventueel aanbevelingen te geven ten aanzien van de weekenden tijdens de open avonden. Ik was zo eigenwijs te denken dat ik daar toch niet meer heen hoefde. Ik had een oordeel en dacht een weekeinde slachtoffers te ontmoeten. Toch dacht ik wie A zegt, zegt ook B dus ik ga mee. Ik heb geen moment spijt gehad dat ik mee ben gegaan. Herkenning deed mij mijn ogen openen en dat wil ik hier op de site wel delen.

De eerste avond was al helemaal goed. Helma en ik zouden op een kamer slapen. De eerste de beste deur die we  pakten bleek de werkkast te zijn. We moesten lachen en ik maakte de metafoor, ja Helma ,wij zijn veel aan het werk geweest en deze kast moeten wij uit.

6 jaar geleden kwam mijn ex officieel uit de kast. De 6 jaar daarvoor waren geïsoleerd en eenzaam. De eerste drie jaar waren niet leuk.  Ik liep vanaf het begin van ons huwelijk over het onderwerp  te dubben. Ik had hem betrapt op gay sites. Ik was hoogzwanger en heb het in de doofpot gestopt daar hij bij hoog en laag ontkende dat er wat aan de hand was.  Na drie jaar stikte ik in mezelf en bracht ik het onderwerp weer ter sprake . Wat een boosheid, verwarring en verdriet ontstond hier door. In het begin lag het allemaal aan mij. Ik was gek, hij niet. Ik dreef hem het homo circuit in. Ik, aan de buitenkant een zeer sterke vrouw, raakte steeds meer van zichzelf, twijfelde aan zichzelf, voelde zich een eenzame strijder. Wist dat er wat aan de hand was maar kreeg hier geen erkenning voor.

Ik voelde me geïsoleerd. Deelde het probleem met niemand. Dit vanwege als het in de openbaarheid kwam was de geest uit de fles en was het onomkeerbaar. Ik wilde niet uit elkaar. Ons gezin zou uit elkaar vallen. Ook het commentaar van de wereld om me heen leek me niet aangenaam. Ik vond mezelf zo naïef dat ik  dit niet gezien had.  Wat ik ook niet wilde was hem te delen en nummer 2 te zijn. Dit was zijn eigen idee ook niet.  Tevens was ik doodsbang voor mijn zoontje. Wat voor mensen zouden er over de vloer komen. Blijven ze wel van mijn zoon af. Kortom allerlei angsten hielden mij tegen om de stap te zetten . Ik was een groot elastiek wat steeds rekbaarder werd. Mijn ex moest ook een proces door. Ging naar een psycholoog van het COC. Deelde met mij niets meer betreffende dit onderwerp. Veel verdriet kwam naar boven toen hij toch toe ging geven meer van mannen te houden. Ook hij wilde het gezinssysteem niet kapot maken ,maar het was onomkeerbaar.

5 jaar geleden zijn we gescheiden. Het gaat goed met ons. Het is me gelukt in liefde los te laten. We wonen dicht bij elkaar en hebben een co –ouderschap. Alles wordt ontspannener en kunnen over de hele situatie praten. We eten 1x per week gezamenlijk met onze zoon en soms ondernemen we activiteiten met elkaar. Hij woont samen met een man en zelf ben ik erg happy met mijn nieuwe vriend.

Wat me in het weekeinde opviel was het feit dat een ieder  hetzelfde rekbare elastiek is als ik was geweest. Een enorme grote liefde naar de ander toe om maar met zijn/haar identiteit aan de slag te gaan. Ik durf wel te stellen dat homo partners in een heterohuwelijk grote liefdes van elkaar zijn en dat het van 2 kanten verschrikkelijk moeilijk is om los te laten. Als hetero moet je dus ook uit de kast, de werkkast. Je bent maar aan het werk om te redden, maar wie red je nou eigenlijk??? Beide niet happy en beide een andere vorm van relatie nodig. Respect voor degene die het wel kunnen ,wij konden het niet.

Wat ik aan het weekeinde gehad heb is het inzicht dat ik in  situaties betreffende (gezins) relaties  nog steeds een rekbaar elastiek ben en lang kan volhouden in situaties waar ik eigenlijk assertiever moet zijn .Naar de opvoeding van mijn zoon heb ik dit vooral. De angst is toch verlies, hem verliezen. Met mijn ex heb ik dit doorgesproken. Voor het weekeinde had ik al hulp gezocht daar steeds mensen in mijn omgeving hier op attendeerden. Door het weekeinde heb ik een enorme slag al kunnen maken door in te zien van jeetje ,ze doen het allemaal, ze toleren veel meer dan goed voor je is. De angst voor verlies is heel erg groot. Wat een opluchting ,wat een inzicht. Door het  inzicht kan ik veel beter een harde nee gaan zeggen in mijn gezinssituatie ( in mijn werk kan ik het heel goed). Het wordt een kwestie van oefenen, maar duidelijkheid levert meer dan het in de midden laten. Een kind heeft hier behoefte aan, maar wij als volwassenen ook niet?

Lieve mensen van het heteroweekeinde 2011. Wat een belangrijk weekeinde was dit, bedankt voor het delen van jullie verhalen. Beste mensen in een Orpheus situatie. Gun jezelf zo’n weekeinde. Wacht niet te lang. Het helpt om verder te gaan, welke weg je ook kiest.

Cathy