Weekenden

Uit de werkkast

Hetero weekeind 2011 Orpheus Hulpverlening in Nunspeet

Ik heb het afgelopen weekeind grote stappen gezet en ben eigenlijk heel moedig geweest voor mezelf. Ik ben “uit de werkkast” gekomen. Heb erkend dat ik bijna 23 jaar de levenspartner was van een ?nog niet helemaal? uit de kast gekomen homo? bi? - man. Ik heb daar diep verdriet van gehad. Soms tijdens de relatie en zeker ook daarna. Ik hield van iemand, maar kon nooit helemaal zijn wie hij nodig had. Eerlijk gezegd durfde ik er tijdens onze relatie niet te erg over te spreken, uit angst voor de realiteit en de gevolgen.
Dat heeft uiteindelijk niet echt geholpen, want het werd voor mij toch de reden van de scheiding. Dat is dan al zo'n ding op zich, dat mijn Orpheus emotie, vooral doordat die bij ons (hem) niet echt open ligt, te gemakkelijk door mij is geparkeerd.

Dit weekeind was ik op het Hetero weekeind van Orpheus Hulpverlening.
Zomaar de tijd genomen om te accepteren wat ik heb beleefd in mijn eerste samenwonende/getrouwde relatie.
Zomaar de tijd genomen om het te durven delen met anderen.
Zomaar de tijd genomen om te accepteren dat dit een deel van mijn leven was en altijd zal blijven.

Een homo kan uit de kast komen, ik ben als heteropartner “uit de werkkast” gekomen. In die werkkast heb ik jaren hard gewerkt om de werkelijkheid voor de wereld te verbloemen en om het echte eigen gevoel niet te hoeven voelen. Het houden van hielp mij (en ons) niet meer. Ik had ondanks dat houden van, een diep gevoel en behoefte waar de ander niet aan kon voldoen: volledig voldoende hebben aan elkaar in onze relatie.

Durf en moed zijn nodig om te blijven praten. Die durf en moed helpen beiden ook. Blijkbaar hadden wij die minder in die jaren. We hebben dit echte onderwerp, tot het echt niet meer kon, voor ons uitgeschoven. Tot 8 ½ jaar terug. Hierna heb ik het zelf nog niet direct echt opgepakt. Pas toen ik een paar jaar terug, getriggerd door de film Broke Back Mountain op Kerstavond, Orpheus Hulpverlening tegenkwam, ben ik daarmee begonnen. Stapje voor stapje.

Nu kan ik op een goede en geaccepteerde tijd terug zien. Een tijd waarin we veel van elkaar hielden en ook veel onzichtbaar puzzelde met soms zeer heftige gevolgen.

Na het mooie delen in dit weekeind voel ik me completer, rijker, stabieler en gelukkiger en toch nog steeds op weg. Door onszelf de kans te geven in de gelegenheid te zijn om diep te praten, maar ook te voelen, te lachen, te zingen, te wandelen en te dansen gaven we onze gevoelens vorm. We, dat waren met mij 7 mede hetero’s in ieder hun eigen Orpheus situatie en 3 zeer te waarderen begeleiders.

Ik voel me herboren, geopend en heb genoten van de nieuwe en herkenbare inzichten in een veilig warm bad. Ben op weg op een meer open pad en dat voelt goed.

Voor wie het kan gebruiken: ga het Heteroweekeind van Orpheus Hulpverlening genieten en doorleven in 2012 en tot die tijd naar de open avonden, de maandagavond chat of wandel mee op 4 juni. Er zijn er meer zoals jij en ik en dat helpt.

Helma